Public Libraries Launch Workshops to Help Patrons Disable AI Features

Rosnącym trendem wśród bibliotek publicznych jest bezpośrednia odpowiedź na zmęczenie użytkowników związane z wymuszonymi aktualizacjami sztucznej inteligencji. Bibliotekarki Hannah Cyrus w Maine i Charlie Bailey w południowej Filadelfii zainicjowały warsztaty zatytułowane „Unikanie sztucznej inteligencji”, których celem jest pomoc klientom w poruszaniu się po często skomplikowanych ustawieniach smartfonów i komputerów. Sesje te nie skupiają się na całkowitym odrzuceniu technologii; skupiają się raczej na zapewnianiu praktycznych umiejętności korzystania z technologii cyfrowych. Bailey opisuje program jako sposób na odzyskanie przez jednostki autonomii w epoce, w której funkcje oparte na sztucznej inteligencji są często narzucane użytkownikom bez wyraźnej zgody. Warsztaty obejmują demonstracje krok po kroku, a instruktorzy wyświetlają instrukcje, które prowadzą uczestników przez konkretne menu potrzebne do wyłączenia narzędzi sztucznej inteligencji, takich jak Gemini lub Apple Intelligence, skutecznie umożliwiając użytkownikom dostosowywanie swoich cyfrowych doświadczeń zgodnie z własnymi preferencjami, a nie mandatami firmy.

Przytłaczający popyt na te warsztaty wskazuje, że znaczna część populacji czuje się wyobcowana w związku z najnowszymi trajektoriami branży technologicznej. Hannah Cyrus, której pierwszy artykuł w czasopiśmie dotyczącym tych warsztatów wzbudził zainteresowanie na całym świecie, zauważyła, że ​​poziom zaangażowania jest bezprecedensowy w jej karierze. Jej pierwsze wydarzenia cieszyły się tak dużym zainteresowaniem, że musiała nałożyć limity frekwencji i zaoferować wirtualne uczestnictwo, aby pomieścić 70 uczestników. Podobnie sesje Charliego Baileya w Filadelfii przyciągnęły ogromną uwagę lokalnej społeczności, a promocja wydarzenia w mediach społecznościowych uzyskała ponad 2000 polubień. Uczestnicy tych sesji zazwyczaj nie mają niechęci do technologii; często są to osoby wyrażające zmęczenie natrętnym charakterem integracji współczesnej sztucznej inteligencji. Uczestnicy dzielili się swoimi osobistymi frustracjami, począwszy od wpływu ogromnych centrów danych na środowisko po poczucie, że ich przepływy pracy są wymuszone automatyzacją przez oprogramowanie, z którego już korzystają.

Główną motywacją stojącą za tymi programami jest zakwestionowanie modelu „przymuszonej adopcji” stosowanego przez główne firmy technologiczne. Bibliotekarze pełniący rolę facylitatorów argumentują, że pełnią niezbędną usługę publiczną, wyjaśniając, jak działa sztuczna inteligencja i udostępniając wyłączniki, które często są ukryte głęboko w ustawieniach urządzenia. Na przykład uczestnicy wymieniają się praktycznymi wskazówkami, takimi jak używanie określonych parametrów adresu URL do ukrywania w wyszukiwarkach wyników generowanych przez sztuczną inteligencję, co demonstruje wysiłki społeczności mające na celu utrzymanie ręcznej kontroli. Wśród uczestników tych warsztatów panuje zgoda co do tego, że chociaż uznają potencjalną użyteczność sztucznej inteligencji w sektorach niszowych – takich jak badania medyczne czy ochrona dokumentów historycznych – sprzeciwiają się szerokiej, powszechnej integracji tej technologii z ich codziennym życiem. Dostarczając te instrukcje, biblioteki pozycjonują się jako przestrzenie istotne dla suwerenności cyfrowej, pomagając społeczeństwu poruszać się w środowisku, w którym największe firmy technologiczne wywierają coraz bardziej dominujący wpływ na funkcjonalność urządzeń osobistych.